خداحافظی آبرومند با بهزيست‌کار!

  مانی رضوی‌زاده

  mani.razavizadeh@gmail.com

  گويا اين قصه را پايانی نيست. گويا هر زمان که کورسوی اميدی ظاهر می‌شود، پرده‌های تاريکی دوباره فراخوانده می‌شوند! گويا موقع بستن و تعطيلی و انحلال و خاموشی، همه برنامه‌ريزی دقيق بلدند و مو به مو اجرايش می‌کنند اما موقع ساختن و افتتاح و خدمات‌دهی که می‌شود، بودجه نيست و وقت نيست و کارمند نيست و امکانات نيست... گويا اينجا ايران است. گويا صدای ما را از پايتخت می‌شنويد اما خيال برتان ندارد... اينجا قرار نيست گل و بلبل باشد. اينجا وقتی قير هست، قيف نيست. وقتی قيف هست، آتش نيست. وقتی آتش هست، مسئول اجرای حکم نيست!

  قصهٔ مشکلات و مسائل حمل و نقل معلولان ايران از فرط تکرار، حوصلهٔ همه را سر برده است تاجايی که خود معلولان هم ديگر خسته شدند از واگويی حرفهای هزار بار زده شده. ديگر نام بهزيست‌کار همراه هيچ خبر اميدبخشی نيست.

  روزی نداشتن بنزين بهانه تعطيلی است، روزی قصهٔ انحلال و اختلاس، روزی بيمه‌هايشان تمديد نمی‌شود و فردايش بدهی تعميرگاه، شرکت را به تعطيلی می‌کشاند.

  گفتند با ميدان دادن به شرکتهای خصوصی مشکلات به حداقل می‌رسد اما نگفتند که آن شرکتها قرار است وارث همين بضاعت اندک باشند و نه کمکی به امکانات محدود دولتی.

  گفتند با تغيير مديريت و نوآوری در سيستم، مسائل حل می‌شوند اما نگفتند که به رسم همهٔ پستهای دولتی قرار است با سيستم گردشی-چرخشی-فرسايشی، مديران در کوتاهترين زمان ممکن تعويض شوند تا هيچ‌کس فرصت اصلاح نداشته باشد.

  گفتند شهرداری می‌خواهد وارد عمل شود و با تجهيز ناوگان اتوبوسرانی و مترو و واگذاری وَن‌های تاکسی، راه حل اصولی را در پيش بگيرد اما نگفتند که شهرهای بزرگ آن قدر اولويت‌های مهم ملی و منطقه‌ای و بين‌المللی دارند که حل مشکلات تردد معلولان جزء اولويت‌هايشان نباشد.

  چندی قبل زمزمه انحلال شرکت و تعطيلی دائمی فعاليتش عده‌ای از دوستان را نگران و مضطرب کرده بود. تهديد به تجمع کردند و به مذاکره با مقامات بالای سازمان بهزيستی روی آوردند تا جايی که زمينه تمديد قرارداد خدمات به معلولان فراهم شد و شرکت، موقتاً از خطر مرگ جست. اما داشتم فکر می کردم که چه خوب می‌شد که ديگر بهزيست‌کاری نداشتيم. آن موقع لااقل آبرومندانه با آن شرکت خداحافظی می‌کرديم و خيالمان راحت می‌شد که ديگر نيست! نه مثل الآن که گاهی هست، گاهی نيست. و اگر قيرش باشد، قيفش نيست. و اگر قيفش باشد، هيزم برای آتشش نيست!