هر لحظه بر جمعيت سالن مجتمع نيکوکاری رعد افزوده می شود، همه آمده اند؛ از معلولان جسمی و حرکتی و خانواده هايشان تا افراد علاقه مند به مسائل اين قشر از جامعه. انجمن باور نيز در حاشيه تئاتر "سرزمين سفيد"؛ منتخب آثار کاريکاتور معلولان، کتاب صندلی چرخدار، حرکت، زندگي؛ مجموعه باورهای من و پيمان نامه حقوقی افراد دارای معلوليت به زبانی کودکانه را به علاقه مندان عرضه می کند.

  من به دنبال بازيگران و کارگردان برای مصاحبه ای در خصوص نمايشنامه می گردم که جواب می شنوم اين نمايشنامه متفاوت از کارهايی است که ساخته شده است؛ در اين نمايشنامه افراد يک نقش را بازی می کنند و آن نقش معلولی است که به دنبال درک جديدی از خود در اجتماعی است که او را ناديده گرفته است.

  نمايشنامه با حدود نيم ساعت تاخير شروع می شود، فضای صحنه تاريک است تنها نوری قرمز رنگ بر نردبانی افتاده و نشانه ای است از فواره در شعر فروغ که در پايان نمايش با صدای نيکی کريمی پخش می شود، افق عمودی است و حرکت فواره وار... در پرده اول بازيگران معلول در تقلا برای بالا رفتن از نردبان هستند، در مقابل افراد غيرمعلول بی اعتنا به مشکلات معلولان ،راحت و بی دغدغه از نردبان بالا واز سوی ديگر پايين می آيند. پرده دوم با تاريک شدن صحنه، خروج نردبان و ديالوگ معلولان در خروج از وضع وابسته شان آغاز می شود و در پايان پايين کشيدن پرده و خودباوری، سرانجامی اميدبخش را رقم می زند.

  جلسه پرسش و پاسخ در ادامه نمايش محلی بود که ارزيابی تماشاگران را رقم زد، يکی از تماشاچيان معتقد بود که نمايشنامه نتوانسته است حس افراد معلول را به افراد سالم منتقل نمايد و اين امر او را مجبور کرده بود که نمايشنامه را برای دوستان غيرمعلول خود ترجمه نمايد.

  نفر بعدی از عدم ارتباط افراد معلول و غيرمعلول در نمايشنامه انتقاد کرده و اين امر را موجب عدم درک وضع معلولان توسط افراد غيرمعلول می دانست.

  افزودن چند بيت از اشعار عطار نيشابوری به جای شعر فروغ و استفاده از موسيقی سنتی نظير دف و تار به جای موسيقی کلاسيک از جمله پيشنهادهايی بود که تماشاگر ديگری پيشنهاد کرد.

  محمد مقدم شاد، مدير عامل انجمن باور از جمله منتقدينی بود که از تفکيک افراد معلول و غيرمعلول و نگاه سياه و سفيد به افراد در اين نمايشنامه انتقاد کرد و آن را از نقاط ضعف نمايشنامه "سرزمين سفيد" برشمرد.

  به گفته وی در اين تئاتر جايی برای افرادی که در کنار معلولان فعاليت می کنند وجود نداشت و افراد غيرمعلول به شکلی سياه و بی اعتنا به مشکلات معلولان نشان داده شده بودند.

  سروری، کارگردان نمايشنامه " سرزمين سفيد" در پاسخ به محمد مقدم شاد به نياز شکل گيری انجمنی به عنوان باور به واسطه کم توجهی جامعه به مشکلات معلولان اشاره و خودباوری را پيام اصلی نمايشنامه خود عنوان نمود.

  تماشاگر ديگری با اشاره به اينکه نگاه محمد مقدم شاد می تواند با اندکی تغييرات در نمايشنامه به عنوان مکمل در جهت قوی تر شدن کار استفاده شود گفت: بخش اول نمايشنامه بسيار طولانی بود، ضمن اينکه می توان به جای استفاده از موسيقی های کيتارو از موسيقی افرادی نظير موتسارت يا خلعت بری که در آن اميد وجود دارد، استفاده کرد.

  وی استفاده گسترده تر از منطق الطير را به عنوان پيشنهاد ديگر خود برای بهبود اين نمايشنامه مطرح کرد.

  عدم پرداختن به پرواز انديشه ، سخن نگفتن از پرفسور هاوکينگ که نمايشنامه به او تقديم شده بود و توجه صرف به ناتوانی های معلولان نقدهای ديگری بود که به اين نمايشنامه وارد شد.

  معلولی در خاتمه جلسه پرسش و پاسخ خطاب به افراد حاضر در سالن گفت که معلول هيچگاه منتظر کمک از ديگری نمی شود، معلول از همان زمانی که دچار معلوليت شد، بدون فکر به شکست به دنبال راهی برای پيشروی است و اين نمايشنامه بايد به اين مقوله توجه کند.

  جلسه پرسش و پاسخ پايان يافت، کارگردان ايده های جديدی دريافت کرده بود، تماشاگران نقدها و پيشنهادهای خود را مطرح کرده بودند، همه راضی جلسه را ترک کردند و باوری ها(اعضای انجمن باور) با اعضای معلول و غيرمعلول خود در کنار هم می رفتند که خاطره يک شام دسته جمعی را رقم بزنند.