اختصاصی سايت معلولان ايران (سما): جشنواره موسيقی معلولان امسال در حاشيه ای مضاعف برگزار می شود، حاشيه جشنواره موسيقی فجر و حاشيه ای از کلان شهر تهران که صدايش به هيچ جا نمی رسد.

  اگر بخواهيد در دومين جشنواره موسيقی معلولان حاضر باشيد لازم است که علاوه بر موسيقی، همت عالی نيز داشته باشيد، سالن شهيد سليمانی اگرچه چشم اندازی زيبا دارد، اما در منطقه ای از يافت آباد واقع شده است که دسترسی به آن جز با وسيله نقليه شخصی امکان پذير نيست، به شرط آنکه مسير را گم نکنيد و بزرگراه و جاده های آن اطراف را بلد باشيد يا کسانی را در خيابان ها پيدا کنيد که بتوانند مرحله به مرحله شما را به محل سالن راهنمايی کنند، جهت سهولت در يافتن مسير، هم سفری با يکی از اعضای محل و استفاده از جی پی اس و نقشه به علاقه مندان توصيه می شود.

  دومين جشنواره موسيقی معلولين، به عبارتی سومين جشنواره موسيقی معلولين ( اولين جشنواره در سال 79 برگزار شد و دومين دوره آن در سال 87، که به علت اين وقفه طولانی مسئولان جشنواره تصميم گرفتند که اولين جشنواره را ناديده گرفته و عنوان اولين را برای جشنواره سال 87 به کار برند) جمعه شب مورخ 7/12/88 در محل سالن شهيد سليمانی منطقه 18 برگزار شد. در مراسم افتتاحيه اين جشنواره، مجری برنامه به التفات و توجه بيشتر مسئولان به جشنواره موسيقی معلولان اشاره کرد، اما آنچه بيشتر جلب توجه می کرد، عدم حضور مسئولان و دست اندرکاران موسيقی کشور و عدم استقبال علاقه مندان موسيقی ( به علت نامناسب بودن محل و عدم اطلاع رسانی مناسب ) بود. رديف اول سالن خالی و جز معاون شهرداری منطقه 18 مسئولی برای سخنرانی در مراسم افتتاحيه حاضر نشده بود، مجری برنامه از توجه به موسيقی معلولان می گفت و اين در حالی بود که جز يک عکاس و خبرنگار سايت معلولان ايران، حضور هيچ خبرنگاری در مراسم مشهود نبود، گويی مراسم در حدی نبود که خبرنگاران رنج مسير تا سالن شهيد سليمانی را بر خود هموار کنند. تنها نقطه قوت تلاش معلولانی بود که سعی داشتند کار خوبی را به حضار عرضه کنند.

  گروه افرا، اولين گروهی بودند که در بخش گروه نوازی به اجرای آثار خود پرداختند. ترانه های گل گلدون و چند اثر ماندگار ديگر از اجراهای اين گروه در مراسم افتتاحيه جشنواره موسيقی فجر بود.

  تک نوازی فراز خناوری، بخش ديگری از مراسم افتتاحيه بود که در آن خناوری يک اجرای کلاسيک و دو اجرای جاز را به علاقه مندان عرضه کرد، هر چند که متاسفانه به دليل عدم طراحی مناسب صحنه، حضار نمی توانستند خناوری و کار او را ببينند و صدا تنها چيزی بود که از اجرای خناوری به علاقه مندان کار او عرضه شد. در همين رابطه خبرنگار سايت معلولان ايران گفت وگويی را با يک علاقه مند و کارشناس موسيقی ترتيب داد.

  مرتضی کسروی، کارشناس موسيقی در اين گفت و گو درباره کيفيت افتتاحيه اين جشنواره و آثار ارائه شده در آن گفت: به نظر من سالن به کار گرفته شده برای اين جشنواره تنها برای استفاده يک گروه محل مناسب بود، ضمن اينکه دوری راه مشکلات زيادی را برای حضور علاقه مندان به همراه داشت.

  وی ضمن انتقاد از عدم مناسب سازی سالن، در خصوص طراحی صحنه اظهار داشت: ميکروفن ها در محل مناسبی جای گذاری نشده بودند، معمولا ميکروفن ها در اين نمونه اجراهای گروه کر بايستی از بالا باشند که اين امر در اين جشنواره رعايت نشده بود.

  عدم جای گزای مناسب پيانو از ديگر انتقادات کسروی به طراحی صحنه مراسم افتتاحيه دومين جشنواره موسيقی معلولان بود که وی در اين رابطه به خبرنگار سايت معلولان ايران گفت: به علت اين جای گزاری نامناسب، ما قادر نبوديم دست های فراز را در حين زدن پيانو ببينيم، اين ايراد به حدی مشهود بود که ما حتی نمايی از چهره او را نيز نداشتيم. به نظر من اين با يک چرخاندن پيانو امکانپذير بود که متاسفانه از سوی مسئولان اجرايی محقق نشد.

  وی درباره کيفيت سازهای مورد استفاده نيز تصريح کرد: از نظر من به عنوان يک کارشناس موسيقی، با توجه به اهميت جشنواره بايستی از کيبورد و پيانوی بهتری استفاده می شد تا آثار اجرا شده با کيفيت بهتر به علاقه مندان ارائه شود.

  کسروی بخش نهايی سخنان خود را به بررسی کيفيت آثار اجرا شده اختصاص و با تقدير و تشکر از اجراهای خوب خناوری، اظهار داشت: گروه افرا به نظرمن قابليت های زيادی دارد که از تمام توانمندی های آنان استفاده نشده است، به نظر من کرال چند صدايی ( پلی فنيک)، قابليت های اين گروه را در سطح بالاتری نشان می دهد و اجراها را از سطح يک گروه سرود دور می کند.

  سهيل معينی، رئيس هيئت مديره انجمن باور نيز در گفت و گو با خبرنگار سايت معلولان ايران گفت: اختصاص دادن بخش جنبی موسيقی فجر به معلولان و هنرنمايی آنان گام مثبتی است که از سوی مسئولان جشنواره موسيقی فجر جهت بسترسازی ارائه توانمندی معلولان برداشته شده است.

  وی در همين رابطه از تلاش های يلدا يزدانی و بنياد آفرينش های هنری سازمان بهزيستی کشور تشکر و اظهار داشت: در سايه فعاليت های اين افراد، سامان دهی اين رويداد امکان پذير شده است.

  معينی اضافه کرد: با اين رويداد بعد از چند سال دو اتفاق در اين عرصه روی خواهد داد که يکی از آنها آگاهی معلولان از يک فضای جدی هنری برای ارائه آثار آنها و بالتبع، ارتقای فعاليت های آنان خواهد بود.

  وی ادامه داد: سازمان دهی بهتر در بخش جنبی و کاهش مشکلات و انتقاداتی که به اين جشنواره وارد شده است، از ديگر دستاوردهای استمرار اين جشنواره ها خواهد بود.

  رئيس هيئت مديره انجمن باور تصريح کرد: اما ما بايد به مسئولان بگوييم، حال که آنان تصميم گرفته اند فضايی را به معلولان اختصاص دهند و هدف آنان ارائه و شناسايی معلولان توسط جامعه است، بايستی مکانی به اين فعاليت ها اختصاص داده شود که مردم بتوانند از اين برنامه ها، بهره مند شوند.

  وی در اين رابطه اجرای موسيقی معلولان در سالن های مرکزی شهر را خواستار شد و گفت: اميدواريم که در سال های بعدی اين مشکل برطرف و در تالارهايی نظير تالار وحدت، رودکی يا فرهنگسرای ارسباران شاهد هنرنمايی معلولان باشيم.

  معينی در خاتمه به بحث اطلاع رسانی به عنوان يکی از مهمترين ابزار شناسايی جامعه از توانمندی معلولان اشاره و خاطرنشان کرد: قطعا اين بخش جشنواره نياز به حمايت دارد، نظير همان حمايتی که از بخش بانوان در جشنواره موسيقی فجر انجام گرفت.